รู้ศัพท์ดีเกินไป

         ในช่วงเวลาที่ท่านศาสตราจารย์  ม.จ.ไวฒยากร วรวรรณ ทรงเป็นคณบดีของคณะสถาปัตย์ฯ ตลอดเวลาท่านทรงเป็นคณบดีที่ไม่ถือองค์  ทรงเมตตาและเป็นกันเองกับนิสิตทั่วไป แต่พวกเรา นิสิต'ถาปัตย์ก็ยังเกรงๆท่าน  ไม่จำเป็นจริงๆ ก็มักจะเลี่ยงไม่เข้าไปหาหรือ " เฝ้า" ท่านกันสักเท่าไหร่
          มีเรื่องเกิดในเช้าวันหนึ่ง  เพื่อนของเราคนหนึ่ง  ซึ่งเป็นนักกีฬาดังของคณะกำลังเดินอยู่แถวๆ ซึ่งเป็นสยามสแควร์เดี๋ยวนี้  เพื่อไปจุฬาฯ ตามปกติ  ก็บังเอิญท่านคณบดีทรงขับรถของท่านผ่านมาพอดี  ท่านทรงรู้จักนักกีฬาดังของคณะดี  จึงทรงจอดรถรับเพื่อนเราไปคณะด้วย
          รถของท่านคณบดีจอดที่หน้าตึก  ตอนนั้นมีพวกเราชาว' ถาปัตย์นั่งอยู่บนแท่นโพเดี้ยมหน้าตึกกลุ่มใหญ่  เพื่อนของเราเปิดประตูรถแล้ววิ่งพรวดพราดหน้าตื่นไปหาพรรคพวก
           " เฮ้ย  พวกเรา  คำว่า ' ฝ่าบาท' กับ 'กระหม่อม' นี่ คำไหนแปลว่าตัวเราวะ? "
           เพื่อนๆ คอนเฟิร์มว่า คำว่า "กระหม่อม" นั่นแหละใช่แล้ว...
           " เฮ้ย...แย่แล้วกู  เมื่อตะกี้กูใช้กลับกันหมด  ก็กูคิดว่ากระหม่อมน่ะแปลว่าหัว  ก็น่าจะเป็นตัวท่าน  แล้วคำว่าฝ่าบาทแปลว่าเท้านี่หว่า  ก็น่าจะเป็นตัวกูซิวะ  ท่านชวนคุยด้วย กูก็คุยจ้อมากับท่านตลอดทาง  มิน่า...เห็นท่านยิ้มๆ..."
           เพื่อนหัวเราะกันครืน
          นี่แหละ...ก็เพื่อนเราเกิดมีความรู้ทางศัพท์ภาษาไทยดีขึ้นมาเฉยๆน่ะซี  เลยเป็นเรื่องจนได้...