|
การเข้าวัด
ท่านว่าวัยหนุ่มแน่นนั้นต้องทุ่มเทกำลังให้แก่การทำงาน
ครั้นถึงยามแก่เฒ่าจะได้ดูโลกให้เพลิดเพลิน
พร้อมทั้งมีงานอดิเรกที่ตนชอบไปตามควรแก่อัธยาศัย
สายัณห์สุริยะเลี้ยว
ชายหนึ่งวัยชรา
ชีวิตเปรียบทิวา
เยาว์ หนุ่มแก่แล้วต้อง |
|
ลับตา
นั่งจอง
เขาใคร่ ครวญแฮ
ดับสิ้นชีวัน |
อันอรุณนั่นก็แม้น
ยามเที่ยงมัชฌิมสมัย
อาทิตย์อัสดงไข
เหมือนปัจฉิมวัยก้าว
|
|
ปฐมวัย
หนุ่มห้าว
แสงมืด มัวเฮย
จักเข้าแดนตาย
|
ถอนหายใจใหญ่โอ้
ชายแก่เพ่งรวิตก
รวิเพ่งชายแก่งก
ต่างฝ่ายต่างมองคล้อย
|
|
หวั่นอก
ละห้อย
งันเงิ่น
ต่างรู้ภาวะธรรม
|
คนไทยเรานั้นพอเข้าสู่ปัจฉิมวัยก็มักเลือกที่จะบำเพ็ญชีวิตไปในทางเตรียมชรา
ในวัยนี้จะต้องพักจากการงานหันเข้าหาชีวิตที่เงียบสงบ
คนไทยหันหน้าเข้าหาวัดเพื่อความสงบ
เรียกกันอย่างติดปากว่า
"เข้าวัด"
ผู้เข้าวัยชราส่วนใหญ่เข้าวัดเพื่อทำบุญ
รักษาศีล ฟังธรรม
วัดคือสถานที่ให้ความสงบทางจิตใจได้ดีกว่าที่ไหนๆทั้งหมด
มีบทกลอนว่าไว้ดังนี้
บรรพชนคนไทยถึงวัยแก่
คือเข้าวัดทำบุญสุนทานไป
ฟังธรรมนำใจให้สะอาด
ไม่ประมาทสภาพธรรมท่านนำพา |
|
บำเพ็ญชีวิตดีแท้น่าเลื่อมใส
รักษาใจด้วยศีลสมจินตนา
พุทโธวาทกล่อมชีวิตผลิตคุณค่า
เตรียมชราถูกทางอ้างได้เลย.. |
|