การเข้าวัด

ท่านว่าวัยหนุ่มแน่นนั้นต้องทุ่มเทกำลังให้แก่การทำงาน ครั้นถึงยามแก่เฒ่าจะได้ดูโลกให้เพลิดเพลิน พร้อมทั้งมีงานอดิเรกที่ตนชอบไปตามควรแก่อัธยาศัย

          สายัณห์สุริยะเลี้ยว
ชายหนึ่งวัยชรา
ชีวิตเปรียบทิวา
เยาว์ หนุ่มแก่แล้วต้อง
 

 

ลับตา
นั่งจอง
เขาใคร่  ครวญแฮ
ดับสิ้นชีวัน
             อันอรุณนั่นก็แม้น
ยามเที่ยงมัชฌิมสมัย
อาทิตย์อัสดงไข
เหมือนปัจฉิมวัยก้าว

 

 

 

ปฐมวัย
หนุ่มห้าว
แสงมืด   มัวเฮย
จักเข้าแดนตาย
            ถอนหายใจใหญ่โอ้
ชายแก่เพ่งรวิตก
รวิเพ่งชายแก่งก
ต่างฝ่ายต่างมองคล้อย

 

หวั่นอก
ละห้อย
งันเงิ่น
ต่างรู้ภาวะธรรม

คนไทยเรานั้นพอเข้าสู่ปัจฉิมวัยก็มักเลือกที่จะบำเพ็ญชีวิตไปในทางเตรียมชรา ในวัยนี้จะต้องพักจากการงานหันเข้าหาชีวิตที่เงียบสงบ คนไทยหันหน้าเข้าหาวัดเพื่อความสงบ  เรียกกันอย่างติดปากว่า "เข้าวัด" ผู้เข้าวัยชราส่วนใหญ่เข้าวัดเพื่อทำบุญ  รักษาศีล ฟังธรรม วัดคือสถานที่ให้ความสงบทางจิตใจได้ดีกว่าที่ไหนๆทั้งหมด มีบทกลอนว่าไว้ดังนี้

            บรรพชนคนไทยถึงวัยแก่
คือเข้าวัดทำบุญสุนทานไป
ฟังธรรมนำใจให้สะอาด
ไม่ประมาทสภาพธรรมท่านนำพา
บำเพ็ญชีวิตดีแท้น่าเลื่อมใส
รักษาใจด้วยศีลสมจินตนา
พุทโธวาทกล่อมชีวิตผลิตคุณค่า
เตรียมชราถูกทางอ้างได้เลย..